Current Mood:
De toekomstige Minister van Buitenlandse Zaken in Duitsland, Guido Westerwelle van de FDP, weigert tijdens een persconferentie een vraag van een Britse journalist in het Engels te beantwoorden, “want,” zo zei hij, “het is in Duitsland de gewoonte dat men Duits spreekt”. Auw! Goed antwoord van een toekomstige minister van Buitenlandse Zaken! Zeer pijnlijke situatie voor Westerwelle.
Met dank aan Spiegel TV
Al vanaf het voorjaar is Shanny ons zorgenhondje. Ik heb er eigenljk niets over gescheven, omdat ik de afgelopen 6 maanden heel weinig blogs geschreven heb.
Heel in het kort komt het erop neer dat Shanny erg oud is en de ouderdom nu de overhand krijgt. Ze is tussendoor een aantal keer tijdelijk doof geweest, de conditie is erg slecht geworden en als klap op de vuurpijl hebben we aan het begin van de zomer een tumormoeten laten verwijderen. Helaas sinds die operatie is haar toestand nog sneller achteruit gegaan.
Sinds een paar weken weten we ook dat ze een probleem met de ruggewerfel heeft en krijgt medicatie daarvoor. Omdat we zeer bang waren dat Shanny misschien problemen krijgt wanneer we in Nederland bij mijn ouders zijn, hebben we besloten Shanny mee te nemen naar Nederland, zodat we zelf eventueel de beslissing zouden kunnen nemen in het geval dat dit noodzakelijk zou zijn, of dat wanneer ze zou instorten, dat wij i ieder geval bij haar zijn en niet een vreemde.
Natuurlijk is dit alles in goed overleg met de dierenarts gegaan, en heeft hij Shanny eerst onderzocht. Ze was sterk en gezond genoeg om de reis naar Nederland te maken. Uiteindelijk is de reis ook prima gegaan, ze lag lekker in de trein, heeft niet gezeurd of geblaft, en liep ook vlot door ipv. het hele langzame lopen wat ze op slechte dagen doet, we waren echt trots op haar.
De volgende dag zijn we wakker geworden en tot onze grote schrik had Shanny uit haar oor gebloed, en niet zo weinig. Ze had zich uitgschud en daardoor zat de hele kamer onder rhet bloed. Shanny lag te slapen en nadat we haar wakker hadden gemaakt, stond ze kwispelend op en keek alsof er niets aan de hand was en niet begreep waarom wij zo in paniek waren. Niets duidde erop dat ze pijn had, heel vreemd alles. Dus we zijn als een gek naar de dierenarts gereden en die constateerde een bloemkoolvormige tumor in de gehoorgang. Door deze tumor lopen allemaal adertjes en er was dus zo’n adertje geknapt met als resultaat die megabloeding. BAF!!! wat een klap! Weer een tumor! De dierenarts wilde de tumor wegbranden met een laser, maar omdat we maar een week in Nederland zijn, laten we dat liever in Berlijn doen in de kliniek van de falculteit diergeneeskunde in Steglitz. Als we het laten doen. Dit is al de 2e tumor. Afgelopen zomer heeft de dierenarts in Berlijn nog uitgebreid in haar oren gekeken omdat ze ineens doof was. Toen was er nog niets te zien. Wanneer en waar komt de volgende tumor als we deze hebben laten weghalen? Bovendien.. De vorige keer was de narcose al zeer zwaar voor Shanny, is ze er nauwelijks uitgekomen, moeten we haar dit weer aandoen? Ze heeft de laatste 6 maanden meer slechte als goede dagen gehad, ze slaapt heel veel, hoort de bel niet meer, blaft niet meer als ze door vreemden aangesproken wordt. Allemaal dingen die men moet overwegen. De dierenarts kon verder weinig doen, Shanny kreeg een goedje mee om de oren te reinigen, en kon weer gaan.
Gelukkig ging het goed met haar en begreep ze onze paniek niet. Ze had een hele goede dag liep geweldig, had overal aandacht voor en wilde zelfs spelen.
De volgende dag had ze helaas een ontsteking in haar oor. Waarschijnlijk is de tumor toch groter als gedacht en zijn er dus bloedresten achtergbleven wat de boel heeft doen ontsteken. Meer als dat goedje gebruiken kunnen we niet. Gelukkig heeft de oorontsteking niet al te veel invloed. Wel was Shanny minder tierig, lopen ging weer heel langzaam en ze had weinig aandacht voor de wereld om zich heen tijdens het lopen. Dit heeft ons weer laten nadenken, en eigenlijk zijn we nu min of meer afscheid aan het nemen van Shanny. Zodra we weer terug in Berlijn zijn moeten we een hle zware beslissing nemen 
De afgelopen dagen op stille momenten hebben we veel tranen laten vloeien. Dat zal voorlopig ook nog wel vaker gebeuren. Gisteren hebben we de Chef gebeld. Hij heeft ons vlak voor ons vertrek gezegd dat hij Shanny en ons komt afhalen wanneer het niet goed gaat met Shanny. In principe zou ze dinsdag met de trein kunnen reizen. Maar met die oorontsteking, het slechte lopen wat ze doet en de algemene indruk die we hebben van haar willen we het Shanny niet aandoen om in een drukke trein te moeten reizen. Dat is teveel. Het telkens hen en weer lopen van de mensen, het feit dat ze op de grond moet liggen en misschien nauwelijks plaats heeft omdat er 4 mensen moeten zitten, de angst die we hebben wanneer kinderen in de buurt zijn en op de grond spelen, het overstappen.. Dan is het met de auto rustiger. dan kunnen we onderweg meerdere malen uitstappen zodat ze kan plassen en de beentjes strekken. Dat is in ieder geval het minste wat we nog voor haar kunnen doen.
Man… het idee alleen al dat we een zware beslissing zullen moeten nemen wanneer we weer in Berlijn zijn. Het idee dat Shanny er (misschien) ineens niet meer is volgende week. Ik kan het me niet voorstellen, alsof we in een slechte film spelen. Toch is het zo, en uit liefde voor Shanny is het een goede beslissing om te besluiten dat het misschien wel eens genoeg is geweest.
Ik kan wel janken…
Zo, mijn verjaardag is nu ook voorbij, ik geloof dat ik alle drukte van de afgelopen 2 maanden overleefd heb..
Kerst in Nederland bij mijn ouder was héérlijk. Mijn zus had dit jaar ook vrij van haar werk, dus konden we voor het eerst sinds jaren weer als complete familie kerst vieren compleet met kadootjes onder de kerstboom. En niet zo weinig ook; er was nauwelijks nog plaats voor de kerstboom! We hebben in totaal een uur of 3 gebruikt om alles uit te pakken omdat we gedobbeld hadden om de kadootjes. Een (typisch Hollands?) gebruik wat Fresh nog niet kende. Nadat alle kadootjes uitgepakt waren (we zijn allemaal echt vréselijk verwend) en er plek onder de kerstboom was, had onze hond besloten dat het onder de kerstboom wel heel prettig vertoeven is, en ging vanaf 1e kerstdag vaak onder de kerstboom liggen.
Shanny onder de kerstboom
In Nederland hebben we ook écht gezien dat Shanny een echte stadshond is. In Berlijn zijn de stoepen erg breed, dus loopt de hond al zig-zaggend van links naar rechts over de hele breedte van de stoep, en heb je op de stoep stukjes groen met daarin een boom om te kakken. In Nederland zijn de stoepen veel smaller, en het dorp waar ik vandaan kom, is veel polder. Daar gaan de mensen met hun hond de polder in. Zelf lopen de mensen aan de rand van de weg, en de hond loopt in de berm en kan daar dollen en vooral kakken. Onze hond snapt dat niet, die wil natúúrlijk óók op de weg lopen en loopt het liefst zoals in Berlijn; zig-zaggend over de hele weg. De berm was voor ons te drassig om te lopen en we konden Shanny écht niet wijs maken dat ze in de berm moest lopen.
Ook voor boerderijdieren is de hond echt bang. We kwamen aan een een boerderij voorbij met schapen in de tuin, en die waren een beetje luidruchtig. Natuurlijk moesten we even gaan kijken en zijn het erf opgelopen. Maar de hond niet, die bleef angstig staan. Zó luid en dan ook nog die gekke lucht… We hebben echt moeten práten als brugman om de Shanny over te halen een kijkje te komen nemen. Maar dat konden we mooi vergeten. Best grappig om te zien dat je dus écht stads- en plattelandshonden hebt.
De kerstdagen bij mijn ouders waren echt geslaagd en het was wederom héérlijk om zoveel rust om ons heen te hebben. Maar natúúrlijk ging de tijd véél te snel voorbij.
De treinreis met de Shanny verliep ook voorspoedig op een boete van de DB na die we op de terugweg kregen omdat de conductrice van mening was dat we de hond niet hadden betaald, terwijl er op het ticket wél een plaats was gereserveerd voor de hond. Ik had nog speciaal naar de klantenservice van de DB heb gebeld (waar de beide medewerkers trouwens zéér onvriendelijk waren) om te vragen hoe ik online een ticket moet boeken omdat onze middelgrote hond meegaat, en daar is me per stap uitgelegd hoe ik dit moet doen. En bedankt, meteen 80 Euro lichter. Ik ga verder niet uitwijden over het recht en het onrecht. Wel heeft DB zich in mijn ogen weer een groot stuk minder populair gemaakt omdat ik al het personeel wat ik tot nu toe heb meegemaakt van al die keren dat ik met de trein gereisd ben zéér onvriendelijk vind. Bij de klantenservice werd ik óók onvriendelijk tewoord gestaan en bovendien verkeerd voorgelicht waardoor we in de trein een boete konden betalen.
Toen we ‘avonds op 29 december nét thuis waren werden we gebeld door Jürgen S a.k.a Markus F, een vriend die we gemaakt hebben in Second Life. Hij was met zijn vrouw en dochter vanuit Aken aangekomen in Berlijn voor een week vakantie en wilde ons graag in het echt leren kennen.
Markus F.
Dat hebben we geweten!! We hadden voor zondagavond 21:00u. afgesproken om koffie te komen drinken in het hotel waar hij met zijn gezin verbleef. We dachten dat we hooguit een uur of 3 zouden blijven en dan weer naar huis zouden gaan. Mooi niet! We waren pas om 6:00u. de volgende morgen weer thuis!
In RL (real life) is Jürgen net zo gek als hij in Second Life is. Jürgen wachtte ons op in de bar van het hotel, compleet met cowboyhoed, cowboyhemd en 2 pistolen in holsters, precies zoals we hem kennen uit Second Life. Het is een enorme leuke en vooral lieve man met veel humor. We hebben echt een hele gezellige avond gehad met veel drinken en veel lachen. We hebben de hele avond gekkigheid uitgehaald en bijna alle gasten die daar in de bar zaten en aan de receptie stonden neergeschotten met de knallertjes pistolen van Jürgen. En niemand die er wat van zei, er werd alleen gek gekeken hoe daar 3 volwassenen cowboytje spelen.
Liekie, Fresh en Jürgen
Natuurlijk hebben we ons voor zover het lukte met de mobiele verbinding die Jürgen had van T Mobile ook nog ingelogged in Second Life om alle nieuwschierige Kasadianer te begroeten.
Omdat we pas om 6 uur ‘s morgens thuis waren heb ik dit jaar met oud en niuew voor het eerst sinds jaren geen oliebollen gebakken. Oud en nieuw hebben we in het hotel met Jürgen gevierd. Omdat zijn dochtertje nog erg klein is, was zijn vrouw op de hotelkamer waar hun dochtertje al lag te slapen. Om 12 uur hebben we op het dak van het hotel naar het vuurwerk gekeken. We hadden gehoopt dat we het grote vuurwerk wat in Tiergarten afgestoken werd konden zien, aangezien het hotel direct aan het Tiergarten ligt. Helaas was het dak precies aan de verkeerde kant en konden we alléén richting de Kurfürstendamm kijken. Wat de mensen op straat vóór het hotel erg leuk vonden, was proberen om ons van het dak te schieten. Gelukkig is ze dat niet gelukt, alhoewel een aantal vuurpijlen wel érg dichtbij kwamen.Om half 1 heeft Jürgen ons uitgenodigd om op zijn kamer nog wat te komen drinken zodat we zijn vrouw konden leren kennen. Kristine is ook een hele lieve en vooral rustige vrouw die met 2 benen op de grond staat. Ze is absoluut niet geïnteresseerd in internet for fun en komt dus ook niet in Second Life.
Toen we rond 3 uur naar huis wilden, was een taxi niet te krijgen. Ook de hotelgasten hadden een wachttijd van 40 minuten. Gelukkig gingen bij wijze van uitzondering de sneltram en de metro de hele nacht, dus zijn we met de sneltram en metro naar huis gegaan. Achtweraf gezien was dit nog goedkoper ook, want het was zó druk dat er niet gecontroleerd werd en we dus geen kaartje hoefden te kopen.
Woensdags werden we door Jürgen en co uitgenodigd voor een etentje bij de Italiaan. Als dank je wel voor alle hulp die we in Second Life altijd bieden aan iedereen die hulp nodig heeft. Deze avond leerden we ook dochter Hannah kennen, een pittige, absoluut niet verlegen en intelligente jonge dame van 5 jaar oud. De avond was héél erg geslaagd en eindigde met nog een drankje op de hotelkamer. Hannah had zo veel plezier gehad met ons, dat ze eigenlijk niet naar bed wilde gaan. Maar ze ging uiteindelijk zonder problemen, wat ik uit mijn verleden heel anders ken van mijn “ex-nichtje”.
Omdat Kristine met oud en nieuw en ook het etentje zo goed bevallen was, wilde ze vrijdag graag nog eens met ons afspreken vóórdat ze zaterdag naar huis gingen. We zouden gaan koffiedrinken bij de Starbucks aan de Brandenburger Tor. Kristine wilde namelijk nog graag een kijke nemen bij het Adlon Hotel en bij Unter den Linden omdat ze daar nog niet geweest waren. Helaas was het vrijdags enorm koud (-6 onder nul) waardoor het echt héél erg druk was bij Starbucks. Toen Fresh en ik daar een half uur te vroeg kwamen, konden we nog precies 2 zitplaatsen vinden, en dat veranderde zich ook niet. Dus toen Jürgen en co met een taxi arriveerde, zijn we aan de overkant van de straat koffie gaan drinken in het Adlon Hotel, het hotel waar presidenten, leden van koningshuizen en sterren meestal verblijven als ze in Berlijn zijn. Helaas was het verboden om daar foto’s te maken. Het geheel van binnen viel een beetje tegen. We hadden veel meer pracht en praal verwacht, omdat het oorspronkelijke Adlon Hotel in 1907 gebouwd werd en dus veel elementen van de Jugendstil zou moeten bevatten. De chocoladetaart was veel te droog voor de hoge prijs (ik was blij dat ik appelgebak besteld had, ik bén en blijf Hollandse), en de ruimte waar de damestoiletten zich bevonden stonk naar urine, alhoewel het er wel schoon uitzag.
De stoelen waar we op zaten waren met zijden overtrokken, de trappen waren breed, van marmer en met rode lopers belegd. De koffie en het gebak werd door 3 obers gebracht, maar de prijs loog er ook niet om.
Na de koffie zijn we met de taxi naar het nieuwe shoppingparadijs Alexa gegaan omdat het te koud was om over Unter den Linden te wandelen. Nadat we daar een uur hebben rondgelopen zijn we met de taxi richting hotel gegaan waar we van Hannah en Kristine al afscheid hebben genomen en met Jürgn nog een uurtje hebben nagezeten. Uiteindelijk hebben we een héle leuke maar vooral vermoeiende week gehad omdat we niet echt hebben kunnen uitrusten van de reis nadat we uit Nederland zijn teruggekomen.
De hele week daarna heb ik nodig gehad om bij te komen van de drukke afgelopen periode en energie bij te tanken. Gelukkig moest ik verder geen gasten ontvangen voor de appartementen bij ons in huis, dus kon ik lekker uitslapen en langzaam aan voorbereidingen treffen voor mijn verjaardag op de dertiende.
De dag vóór mijn verjaardag had ik de buurvrouw met haar 2 zonen uitgenodigd voor de koffie. Op mijn verjaardag zelf kwam de hele schoonfamilie, inclusief onze dierenoppas eten. Dit jaar had ik 2 gigantische pannen met echte Hollandse erwtensoep gekookt(genoeg om de hele straat mee te laten eten 
). En dat hebben ze geweten hahaha!!!!
Nog 4 dagen en dan vertrekken we naar Nederland om daar kerst met mijn familie te vieren.
Zoals iedere keer wanneer we naar Nederland gaan hebben we weer véél te lang gewacht met de voorbereidingen en moet alles op het laatste moment.
Waar ik het meeste tegenop zag van alle voorbereidingen is het kopen van kerstkadootjes. Sinds de adventsperiode begonnen is, is het ieder weekend een gekkenhuis in de winkelgebieden van Berlijn. Dat was dus iets wat we voor ‘s a vonds geplanned hadden, maar dan niet voor de laatste week voor kerst omdat er dan ook ‘s avonds geen doorkomen meer is in de winkelgebieden. Natúúrlijk is het er de afgelopen week niet van gekomen, dus had ik geplanned om gisteren te gaan. Aangezien de Chef en zijn vrouw zouden komen (mijn schoonouders dus eigenlijk, maar als het om de firma gaat de Chef en zijn vrouw :p) om een middag te werken op kantoor, had ik besloten om kerstinkopen te gaan doen. Ik had geen zin in dat drukke gedoe; het is veel te klein bij ons, huishoudelijke klussen doen gaat dan niet, dus dan kan ik beter de tijd die ik anders zou verliezen nuttig besteden en dan de volgende dag de laatse huishoudelijke klussen voor vertrek doen. Bovendien komt er vaak veel blablabla, vaak erg gezellig, maar gisteren had ik daar geen zin in.
Uiteindelijk heb ik eerst nog gezellig koffie geleut met mijn schoonmoeder en ben ik om 13:00u. met de fiets richting stad gegaan. Het was héérlijk rustig overal en tot mijn verbazing had ik al heel snel wat gevonden voor mijn vader (altijd het grootste probleem als het om kadootjes gaat). Voor mijn moeder en zus was het absoluut geen probleem om wat te vinden, en ook voor mijn schoonouders had ik snel wat gevonden.
Uiteindelijk ben ik in maar 2 winkels geweest om voor iedereen wat voor kerst te kopen en toen het rond 16:30u. enorm druk begon te worden was ik klaar en kon ik naar huis.Ik had het niet verwacht zó snel klaar te zijn én voor iedereen gelijk wat te vinden.
Maar ik was ook meteen “fix und fertig”, oftewel ik ben om half 9 naar bed gegaan en heb lekker uitgeslapen tot 11 uur vanochtend :p
Vandaag nog “even” de badkamer poetsen en helpen met de voorbereidingen van kantoor zodat alles wat belangrijk is klaar is en we rustig kunnen vertrekken. En de resterende dagen nog wat kleine klusjes zoals bijvoorbeeld de knopen opnieuw aannaaien aan mijn mantel aangezien daar sinds een week of 6 een knoop ontbreekt. Anders klagen mijn ouders dat ik er als een zwerver bijloop ;-) Misschien ook nog snel de mantel laten stomen :p
Aankomende zaterdag gaan we naar mijn schoonouders om daar kerst te vieren