Na twee maanden eindelijk weer een teken van leven. Na mijn 33e verjaardag ben ik niet in een zwart gat gevallen, zoals enigen misschien zullen denken. Nee, ik leef nog stééds! Ik heb het zó enorm druk gehad met mijn werk, dat ik gewoon geen zin meer had na de tig e-mails en offertes die ik iedere dag op mijn toetsenbord ram óók nog eens een blog te schrijven.
Kort na mijn verjaardag begon de chaos vanwege de Berlinale (één van de grootste en belangrijkste filmfestivals in Europa) die dit jaar van 5 tot 15 februari in Berlijn gehouden werd. De ene aanvraag na de andere kwam binnen. Volgens meneer Baas kwam het dit jaar veel later op gang als alle andere jaren en was echt te merken dat er een economische crisis gaande is. Er moest veel meer onderhandeld worden over prijzen, er zijn veel meer offertes de deur uit gegaan als andere jaren, omdat iedereen nu de goedkoopste mogelijkheden zo dicht mogelijk bij de Potsdamer Platz, het kloppend hart van de Berlinale zocht en we moesten véél meer ons geld achterna zitten, wat betreft aanbetalingen en gasten die wilden betalen vóór aankomst.
Ik ben van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat aan het mailen en telefoneren geweest, en ook tijdens de Berlinale was er veel stress en chaos, want mensen uit de filmwereld (voornamelijk productie maatschappijen en journalisten) stellen hoge aanspraken.
Voor de Berlinale was er nog de Berlin fashionweek en na de Berlinale kwamen de aanvragen voor de ITB (10 – 14 maart), de grootste en belangrijkste internationale beurs voor tourisme, binnen. En de aanvragen voor de paasvakantie en de andere feestdagen begonnen ook weer binnen te komen.
Een hele leuke highlight was, dat tijdens de voor mij zéér drukke week van de ITB mijn beste vriendin Sillypil me ineens belde. Sillypil was tijdens het voortgezet onderwijs mijn beste vriendin en woont al meer als 10 jaar in Italië. Een hele lievemeid die veel bagage meedraagt. De laatste keer dat we elkaar hebben gezien, is een jaar of 5 geleden toen ze bij haar ouders op bezoek was. Dat was helaas maar een uurtje, meer tijd had ze helaas niet.
Sillypil was in Berlijn voor de ITB en zocht voor 1 nacht onderdak voor 3 personen, of wij nog wat vrij hadden. Ze had geluk dat er nog wat vrij was, zo gezegd, zo geboekt. En natuurlijk gelijk afgesproken om ‘s avonds wat te gaan eten en bij te kletsen.
Wat was dat leuk om Sillypil weer te zien na zo lange tijd. En ze is zo enorm veranderd, maar alles in positieve zin! De laatste keer dat ik haar had gezien, kwam ze nog erg onzeker over. Dat is in de tussentijd veranderd. Ze kwam nu over als een vrouw die weet wat ze wil. Dat heb ik haar ook gezegd. Ik denk dat haar kindertjes daar veel toe hebben bijgedragen. Ze heeft een dochtertje van nu 4 jaar en een zoontje van 2. Echte Italiaanse kinderen en zéér mooie kinderen.
We hebben bijna 4 uur lang kunnen kletsen en elkaar kunnen vertellen hoe het ons de afgelopen jaren is gegaan. Eigenlijk was het precies weer als vroeger; lekker kletsen en mannen kijken: “Die ober is niet verkeerd! Kunnen we die niet in onze binnenzak meenemen?” Het was zó enorm jammer dat we om 12 uur uiteindelijk afscheid moesten nemen. Ik heb Sillypil nog eens extra omarmd en geknuffeld. Ik hoop dat Fresh en ik het eindelijk eens redden om zijn vader in Italië te gaan bezoeken, zodat we een tussenstop bij Sillypil kunnen maken. Nu heb ik ook haar telefoonnummer, dus zal ik haar regelmatig bellen om bij te kletsen. En dit alles dankzij Hyves!
Afgelopen weekend zijn Fresh en ik naar Leipzig geweest, of eigenlijk naar Brandis, een dorpje vlak voor Leipzig. Onze vriend Exe vierde zijn 40e verjaardag. Het was wel een gedoe om op het laatste moment goedkope treinkaartjes Berlijn-Leipzig te krijgen. Met de ICE zou dat geintje op 140 Euro komen voor 2 personen, heen en terug, in totaal 2 uurtjes rijden. Na veel en lang zoeken op de website van onze “vrienden”van DB vond ik de mogelijkheid voor het “Schönes Wochenende Ticket“. Met dit ticket kun je met tot 5 personen onbeperkt vanaf 0:00u. zaterdag nacht tot 03:00u. zondagnacht met de Regional Bahn rijden voor maar 37,00 Euro. Het duurt wel iets langer, zo’n 2 uur en 45 minuten, maar het scheelt wel een hoop geld.
Toen we in Leipzig waren aangekomen op het Centraal Station, haalde Exe ons af. Hij had zijn collega Gaby en haar Man Manfred bij zich. Zij zijn oude bekenden van ons, ik heb hen en Exe 2 jaar geleden een rondleiding in Berlijn gegeven, wat erg leuk was, veel gelachen, het was leuk om ze weer terug te zien.
Exe gaf ons eerst een korte rondleiding door Leipzigvoordat we naar Brandis reden, waar het feest gehouden werd. Exe had een hotelkamer voor Fresh en mij geboekt waar we snel onze spullen dropten voordat we naar de feestzaal gingen. was wel lachen, door de boekenbeurs dat weekend in Leipzig waren er geen kamers met 2-persoonsbed beschikbaar met als gevolg dat Fresh het bed naast de deur nam, en ik het bed om de hoek naast de badkamer van de l-vormige kamer. En toen ging het richting feest wat om 17:00 uur begon.
Wat was het leuk om de hele familie van Exe te leren kennen en al zijn vrienden met wie hij altijd gaat vissen en waarover hij ons altijd veel vertelt. En zuipen dat ze doen! Tussen de biertjes en bacootjes door iedere keer “Schnäpperchen” nemen, oftwel kleine flesjes Kuemmerling, fruit-wodka-mix of glaasjes Wurzel Peter (kruidenlikeur). En zelf hebben we natuurlijk ook het een en ander tot ons genomen. We hebben van 17:00u. tot 5:00u. ‘s morgens aan 1 stuk door gefeest. Om half 6 lagen we in bed, e om half 8 ging mijn gsm…
Meneer Baas was de dag ervoor op vakantie gegaan met zijn gezin, dus ik had telefoondienst. Ik wilde niet opnemen, niet op zondagmorgen om half 8. Bovendien had ik hem enorm zitten van alle “Schnäpperchen” die ik had gedronken. Maar er werd direct nog een keer gebeld en met mijn dronken kop zag ik dat het 1 van onze (buitenlandse) gasten bij mij in huis was. Hij zou die dag afreizen en moest zijn vlucht halen. Hij had de sleutels in het appartement gelegd, deur dichtgetrokken en bedacht toen dat hij het hek van de parkeerplaats achter ons huis nog met de sleutels moest openen omdat hij de huurauto (een dikke vette Audi A8 met een eigen risico van 2000 Euro) moest afleveren op het vliegveld!! Of ik even het hek wil openen.
“Ehhh… sorry, maar ik ben in Leipzig.”
“En meneer Baas dan??? Ik heb altijd zo’n goede draad met hem. Bovendien ben ik stamgast”
“Pardon???? stamgast??? waar was je afgelopen jaar dan??? En het jaar daarvoor??? en het jaar dáárvoor? Je bent hier pas voor de 2e keer! En degene voor wie dat 2e appartement was wat je bij ons boekte zou een collega uit de hotelbranche moeten zijn die eigenlijk in een hotel wilde? En om hem alles naar zijn zin te maken zodat hij ook eens een appartement zou kiezen moesten we zo zwaar verhandelen en nog hotel-service bieden (iedere dag handdoeken wisselen, stofzuigen, vuilnis wegbrengen, waarvoor mijn collega extra moest komen) voor een super lage prijs en vervolgens bij aankomst doodleuk je moeder voorstellen die mee is om voor jouw en je broer te koken omdat dat vrouwenwerk is???!!!”
Dit heb ik hem natuurlijk niet gezegd, maar wel gedacht.
“Sorry, maar meneer Baas is met zijn gezin op vakantie.”
Bovendien als ie niet op vakantie zou zijn had ik meneer Baas niet gebeld voor zoiets doms, hij woont te ver bij ons vandaan.
“En mijn collega’s wonen allemaal op een uur afstand hiervandaan, voordat ik die bereikt heb en die er zijn, heb je je vlucht gemist”.
“Jamaar… Wat moet ik dan doen?”
“Eeeehhhh… Aanbellen bij één van de buren en vragen of die het hek voor je kunnen openen?”
Hahaha ik ken onze buren, die vinden dat vast erg leuk om half 8 zondag morgen. Maar zien hoe hij dat oplost.
Ja sorry hoor lieve bloglezertjes, ik ben heel erg service gericht en heb altijd resepect voor onze gasten, maar deze gast.. Ik krijg nog kippenvel als ik aan die gladjanus terug denk. Van gedrag en uitzien type “loverboy” waarvoor iedere gevoelige tiener als een blok valt en hij dacht bij aankomst dat ie mij daar wel mee zou kunnen charmeren om zo nog meer gedaan te krijgen.
“Ok, dat zal ik dan proberen”.
Waarschijnlijk is het hem gelukt, hij heeft niet meer gebeld. Toen we thuiskwamen was de auto weg en het hek nog heel. Ik kon weer gaan slapen.
Om 11:20 uur het volgende telefoontje, gelukkig was ik net opgestaan. Deze keer mijn collega van de schoonmaakdienst.
“Liekie, wij wilden appartement 9 gaan schoonmaken omdat de volgende gasten was beloofd dat ze vroeger mochten inchecken. Toen ik in de slaapkamer kwam, lag daar nog de vorige gast diep te slapen. Ik heb hem met heel veel moeite kunnen wekken, en hij wil niet uitchecken, pas over 2 uur!”
Shit! daar sta je in Leipzig met een kater van hier tot Tokio, zonder internet, dus geen telefoonnummers van de verantwoordelijke van de groep waartoe deze gast behoorde (de rest van zijn groep was trouwens wel braaf op tijd uitgecheckt, en ook zijn kamergenoten), geen toegang tot het belegingsplan, met alleen een gsm van meneer baas waarmee je maar heel beperkt kunt bellen. Wat doe je dan? Dan herinner je ineens dat er een ander appartement, weliswaar minder goed omdat het 1e verdieping is, nog vrij is en laat dat als alternatief voor de volgende (stam)gast reinigen en hoopt dat de gast tevreden is. Collega die de gast incheckt bellen en op de hoogte stellen, probleem opgelost.
Was weer een geweldige start van de dag, maar alles was uiteindelijk opgelost.
Voor de rest hebben we een beetje aan sightseeing met Exe, Gaby en Manfred gedaan tot we eind van de middag weer met de trein terug gingen richting Berlijn.
Tot zover een update over de afgelopen periode. Ik heb vast en zeker veel vergeten op te schrijven, misschien dat ik de komende dagen nog een update schrijf.
